7 filmów baletowych dla tych, którzy chowają spódniczkę baletową w szafie

Zdjęcie: mgnorrisphotos/Pixabay 

Oto 7 filmów baletowych, które musisz zobaczyć, jeśli jesteś z tych osób, które chowają spódniczkę baletową w szafie.

Ballerina

Wspaniały film dokumentalny Bertranda Normanda z 2006 roku, który śledzi sesje klasowe, próby i codzienne życie pięciu rosyjskich tancerzy na różnych etapach kariery. Obrazy pasjonata fotografii.

A Ballerina's Tale

Film dokumentalny, który wydaje się być najlepszą fabułą filmu o przezwyciężaniu i ostatecznym cudzie jaki można sobie wyobrazić. Podróżujemy z Misty Copeland do historii jej powrotu po urazie nogi, jednej z najbardziej dramatycznych chwil, jakie pamięta. Krew dosłownie zamarza. Wszystko to dopiero rozpoczyna jej pierwszy sezon jako główna tancerka w American Ballet Theatre. Film wyreżyserowany przez Nelsona George'a pochodzi z 2015 roku. Podobnie jak słynny drink, ten film dodaje skrzydeł.

Ballet

Dokumentalny klejnot wyreżyserowany przez wielkiego Fridericka Wisemana został wydany w 1995 roku. Film otwiera okno na prestiżowy Amerykański Teatr Baletu w Nowym Jorku: jego nieustanne próby, narzędzia administracyjne, życie tancerzy i nauczycieli, a wreszcie filmowi towarzyszy ekskluzywna nagrana wcześniej rozmowa reżysera Fredericka Wisemana z dokumentalistką Elizabeth Chai Vasarhelyi.

Biały Kruk

Ralph Fiennes (dwukrotnie nominowany do Oscara, gwiazda Listy Schindlera i sagi o Harrym Potterze) reżyseruje i gra w tym filmie na podstawie książki Julie Kavanagh (Rudolf Nureyev: Życie) i adaptacji Davida Hare'a (Czytelnik). Warto wspomnieć o występie jego bohatera Olega Ivenko jako Nurejewa.

Girl

Belgijska ,,Dziewczyna’’ jako pierwszy film Lucasa Dhonta był wielką niespodzianką Festwalu Filmowego w Cannes z 2019 roku. Opuściła Cannes z czterema nagrodami: Złotą Kamerą dla Najlepszego Pierwszego Filmu, Queerową Palmą dla Najlepszego Filmu LGTB, Nagrodą FIPRESCI z jego sekcji oraz nagrodę interpretacyjną dla nowicjusza Victora Polstera. Film jest eleganckim i delikatnym dramatem.

Światła Rampy

Światła Rampy jest tak, według MoMA, jak „Chaplin pozbawiony ozdób i fasad i jako taki jest zasadniczo piękny i prawdziwy. Matisse spóźnił się do kina’’. Wydana w 1952 roku postać Calvero i jego ukochanej tancerki pozostała przyklejona do skóry wszystkich, którzy widzą tę smutną odę do teatru, do snów, które nie dotarły do fazy REM i do sztuki jako wyrazu ludzkich emocji.

Białe noce

Fabuła jest bardzo aktualna, w 1985 roku z zimną wojną jako planem filmowym i ucieczką rosyjskich talentów do wspaniałego zachodniego życia jako wymówką. Słynny radziecki tancerz Rodczenko (Michaił Barysznikow) po występie w Londynie jedzie ze swoim menadżerem do Tokio. Awaria samolotu wymusza przymusowe lądowanie w bazie wojskowej na Syberii. Ciężko ranny Rodczenko jest identyfikowany przez KGB jako dezerter. Władze amerykańskie żądają go, ale nie wraca. Tymczasem pułkownik Chaiko pociąga za wszystkie sznurki, aby słynna tancerka została w ZSRR. Mediację tę powierzono Raymondowi (Gregory Hines), kolorowemu Amerykaninowi, który uciekł ze swojego kraju w proteście przeciwko wojnie w Wietnamie. Jednak po kilku dyskusjach zaprzyjaźniają się i przygotowują się do wspólnej ucieczki. Najlepsze numery choreograficzne, w których reżyser Taylor Hackford dobrze wykorzystuje dwóch najlepszych tancerzy w historii. 

Autor: 
Gema Hospido, tłum. Karolina Pietrzak
Źródło: 

Glamour España

Dodaj komentarz

CAPTCHA
Przepisz kod z obrazka.
1 + 3 =
Rozwiąż proszę powyższe zadanie matematyczne i wprowadź wynik.