Mam dziecko z niepełnosprawnością - jak mogę zadbać, by jego siostry nie czuły się pomijane?

Zdjęcie: De Trouw

Dziecko z niepełnosprawnością często wymaga dodatkowej uwagi. Jak rodzic może dopilnować, by reszta dzieci nie czuła się pomijana?

Irene Schoenmacker 3 luty 2021

Rodzice 13-letniego chłopca z niepełnosprawnością umysłową i autyzmem mają pełne ręce opieki nad synem. Czasami czują się winni na myśl o jego 11-letniej i 16-letniej siostrze. Jak zadbać o to, by nie czuły się zapomniane?

„Praktycznie nie da się ukryć, że rodzice poświęcają więcej czasu dziecku z niepełnosprawnością", mówi Frits Boer, emerytowany profesor psychiatrii dziecięcej i młodzieżowej z Akademickiego Centrum Medycznego na Uniwersytecie w Amsterdamie. Przeprowadził wiele badań dotyczących relacji między „zwykłym" a „specjalnym” rodzeństwem. „Nic dziwnego, że dziecko myśli: mój brat z zespołem Downa rysuje patyczaka i traktują go tak, jakby skończył szkołę z wyróżnieniem, podczas gdy ja mam po prostu umieć zrobić wszystko."

Nauczycielka wyrównawcza i terapeutka rodzinna Minke Verdonk potwierdza występowanie uczucia bycia pominiętym. Sama jest matką dziecka z poważną niepełnosprawnością ruchową i napisała o tym książkę „Oog voor jou". „Kiedy do dziecka ciągle przychodzą lekarze specjaliści, inne dzieci mogą się czuć ignorowane i pomyśleć: a kiedy przyjdzie ktoś do mnie?"

"Nie zapominaj, że dzieci - na szczęście – często łatwo się przystosowują"

Jednocześnie dzieci często nie postrzegają własnej rodziny za niezwykłą. "Świat zewnętrzny może uważać kogoś z niepełnosprawnością za dziwnego lub strasznego, ale rodzeństwo często w ogóle tak nie myśli", mówi Verdonk. "Przykładowo, świetnie sobie radzą z komunikacją ze swoim bratem czy siostrą. I nie zapominaj, że dzieci – na szczęście – często łatwo się przystosowują."

„Zadbaj przede wszystkim o to, żeby życie codzienne toczyło się normalnym torem na tyle, ile jest to możliwe”, twierdzi i Verdonk, i Boer. „Zabierz ze sobą raz na jakiś czas dziecko na spacer czy inną wycieczkę”, radzi Verdonk. Zgadza się z tym profesor pedagogiki wyrównawczej Carlo Schuengel, związany z Wolnym Uniwersytetem w Amsterdamie. „Miej świadomość potrzeb innych dzieci. Mówię to z pewną dozą ostrożności, gdyż rodzice szybko myślą, że nie robią tego dobrze. Często pojawia się u nich poczucie winy."

Cała trójka mówi, że dobra komunikacja jest ważna, chociaż wydaje się to oczywiste. „Możliwość otwartej rozmowy o członku rodziny z chorobą bądź niepełnosprawnością to najważniejsza cecha siły psychicznej. Po drugie, ważnym jest mieć dobrą siatkę towarzyską, w której bracia i siostry czują się mile widziani, której mogą się zwierzyć i zostać wysłuchani. Rodzice nie muszą wszystkiego robić sami, już i tak muszą czasem mierzyć się z pewnym tabu. Nie zapominaj też, że inne dzieci bez niepełnosprawności potrafią utworzyć most do świata zewnętrznego."

„Te doświadczenia mogą więc zarówno skrzywdzić, jak i wzmocnić”

Rodzeństwo także może pomóc, mówi profesor Boer. "Pod warunkiem, że weźmiesz pod uwagę możliwości dzieci, żeby ich nie przeciążyć. Przyjemnie jest móc coś zrobić dla swojego brata czy siostry z niepełnosprawnością intelektualną. Więc powiedz jako rodzic: ale super, że pomogłaś/pomogłeś im to narysować.” I pamiętaj, że to nie zawsze jest łatwe, mówi Boer. „Rodzic ma prawo popełniać błędy, pod warunkiem, że się do nich odniesie.” Unikanie tematu to pułapka. „Rodzice nie mówią dzieciom, że ich brat lub siostra nie wyzdrowieją, a dziecko samo nie podejmuje rozmowy. Przez to skazujecie się nawzajem na zmierzenie się z tym tematem w pojedynkę.”

Oczywiście istnieje grupa, których dzieciństwo i młodość cierpi z powodu brata lub siostry z niepełnosprawnością, mówu Boer. Ale tak nie musi być. „Za to z drugiej strony istnieje grupa, która jest ponadprzeciętnie towarzyska i często wybiera zawody odpowiedzialne, takie jak pielęgniarstwo. Te doświadczenia mogą więc zarówno skrzywdzić, jak
i wzmocnić.”

Tak samo mówi profesor pedagogiki wyrównawczej, Schuengel. „Życie z bratem czy siostrą z niepełnosprawnością może być uciążliwe lub przykre, ale może też je wzbogacić. Widzisz, że twoi rodzice są gotowi. Z pewnością w otoczeniu, w którym można swobodnie porozmawiać na ten temat, takie doświadczenia mogą wywrzeć pozytywny wpływ na twoje życie.

tłumaczenie: Anna Polny

Autor: 
trouw.nl
Źródło: 

trouw.nl

Dział: 

Dodaj komentarz

CAPTCHA
Przepisz kod z obrazka.
13 + 3 =
Rozwiąż proszę powyższe zadanie matematyczne i wprowadź wynik.