Dlaczego suknie ślubne są białe?

,,Suknia ślubna to coś więcej niż tylko sukienka. To ucieleśnienie marzenia “ - Vera Wang

Dla większości amerykańskich panien młodych to marzenie zostaje ucieleśnione w formie pięknej, białej sukni ślubnej. Ta, zdawać by się mogło ponadczasowa tradycja, często stanowi punkt centralny weselnych fantazji małych dziewczynek. Według sondażu przeprowadzonego przez magazyn Brides w 2018 roku, około 83% panien młodych założyło białą suknię w dniu swojego ślubu. Tak przeważający wynik rodzi pytanie: dlaczego kolor biały kojarzy się nam z sukniami ślubnymi? Jak długo istnieje ta tradycja?

Godey's Magazine and Lady's Book, główny XIX-wieczny magazyn kobiecy, w numerze z sierpnia 1849 roku poruszył ten temat w artykule “Etiquette of Trousseau”. ,,Obyczaj, od niepamiętnych czasów, uznawał biel za właściwy odcień [sukni ślubnej], symbolizującym młodość i czystość dziewictwa" - można przeczytać w artykule.

Choć tekst ten sugeruje długą historię białych sukien ślubnych, nie jest to prawda. W tamtych czasach moda na biel trwała zaledwie przez około dziewięć lat - wyłącznie wśród osób zamożnych.

Skąd więc wzięły się suknie ślubne i kiedy to się stało? Jako kustoszka Kolekcji Kostiumów i Tkanin Historycznych Uniwersytetu Stanu Ohio często słyszę to pytanie, a moje badania obejmowały poszukiwanie odpowiedzi na nie.

Najprawdopodobniej, ta praktyka sięga ponad 2000 lat wstecz i ma korzenie w Republice Rzymskiej (509 p.n.e. - 27 p.n.e.), kiedy to panny młode nosiły białe tuniki. Biały kolor reprezentował czystość, symbolizując zarówno niewinność kobiety, jak i jej przemianę w zamężną rzymską damę. Był on również kojarzony z Westą, dziewiczą boginią ogniska domowego i rodziny, której usługiwały kapłanki świątynne ubrane w charakterystyczny biały strój.

Po upadku Imperium Rzymskiego białe stroje ślubne wyszły z mody. Od średniowiecza do połowy XIX wieku większość panien młodych po prostu zakładała swoją najlepszą suknię lub kupowała nową, którą można było ponownie założyć na inną okazję. Biały strój nie był po prostu praktyczny w świecie, w którym nie było bieżącej wody i w którym pranie robiło się wyłącznie ręcznie.

Królewskie wesele zapoczątkowało nowoczesny trend ślubnej bieli. Królowa Wiktoria zrezygnowała z królewskiej tradycji noszenia szat koronacyjnych, gdy 10 lutego 1840 roku wyszła za mąż za księcia Alberta. Zamiast tego założyła modną białą suknię, która pojawiła się w gazetach i czasopismach na całym świecie.

Styl i kolor jej sukni był kopiowany na wszystkich kontynentach, kobiety pragnęły wyglądać jak młoda, atrakcyjna królowa - tak jak współcześni ludzie naśladują dziś gwiazdy i celebrytów. Noszenie białej sukni ślubnej stało się raczej oznaką bogactwa i statusu, a nie dziewictwa. Tylko zamożne panny młode mogły sobie pozwolić na białą jedwabną suknię, ponieważ w połowie XIX wieku, tylko one brały ślub w czystych, eleganckich miejscach, wolnych od błota i brudu tak charakterystycznego dla epoki przemysłowej. 

Suknie te miały zazwyczaj kolor kremowy lub kości słoniowej, gdyż one bardziej sprzyjają cerze. Lśniąca biała suknia ślubna stała się popularna w Europie i Ameryce Północnej dopiero w latach trzydziestych XX wieku i nie zakorzeniła się w pełni w świadomości społecznej aż do II wojny światowej.

Wraz z ograniczonymi racjami tkanin związanymi z wojną oraz gwałtownym wzrostem liczby ślubów spowodowanym powrotem amerykańskich żołnierzy, konieczne były zmiany w projektowaniu sukien ślubnych. W 1943 roku, gdy wojna jeszcze trwała, federalny Nakaz Ograniczający 85 stanowił, że tylko 160 centymetrów tkaniny może być wykorzystane do stworzenia sukni.

The American Association of Bridal Manufacturers domagało się uchylenia nakazu, argumentując, że jest to ważne dla ogólnego morale obywateli. Po przeprowadzeniu badania na 2 tysiącach panien młodych stwierdzili, że ,,amerykańscy młodzieńcy wyruszają na wojnę i o co walczą poza przywilejem zawarcia małżeństwa w tradycyjny sposób? Walczą o nasz styl życia, a to jest częścią naszego stylu życia."

Ostatecznie odnieśli sukces, a nakaz ograniczający nie obejmował już sukien ślubnych. Jednakże ciężko było znaleźć jedwab; wojna z Japonią zakłóciła funkcjonowanie szlaków handlowych. Brakowało również nylonu, ponieważ zastępował jedwab w produkcji spadochronów. Większość sukni ślubnych z tamtych lat była zrobiona z octanu - z wyjątkiem tych noszonych na "spadochronowych weselach". Niektórzy żołnierze, tacy jak pilot B-29 major Claude Hensinger, zachowywali spadochrony, które uratowały im życie w czasie wojny, a następnie przekazali je na materiał do wykonania sukni dla swojej narzeczonej.

Choć pierwsze wzmianki o pannach młodych ubranych na biało sięgają daleko wstecz do kronik historycznych, biel stała się standardem dopiero w ciągu ostatnich 80 lat. Wraz z popularyzacją odzieży gotowej do noszenia, panny młode mogły zamawiać niedrogie, produkowane seryjnie suknie na podstawie przykładowych wymiarów, które następnie były do nich dopasowywane: suknie wykonane na zamówienie w cenie tych gotowych do noszenia. Duże, tradycyjne wesele z panną młodą ubraną w białą suknię w stylu księżniczki stało się symbolem amerykańskiego snu.

Od II wojny światowej do końca XX wieku biała suknia symbolizowała dobrobyt, dziewictwo i oddanie się jednej osobie na całe życie. Współcześnie dla większości ludzi ta symbolika zanikła.

Biały jest teraz dominującym wyborem większości amerykańskich narzeczonych, 4 na 5 panin młodych decyduje się stanąć przy ołtarzu w białej sukni - czymś w rodzaju ślubnego mundurku. Stał się on ikonicznym symbolem ślubu, wyczekiwaną częścią uroczystości i pomimo stosunkowo krótkiej historii tradycyjnego białego wesela, było ono również moim wyborem

Autor: 
Marlise Schoeny; Tłumaczenie -Natalia Chrypliwy
Dział: 

Dodaj komentarz

CAPTCHA
Przepisz kod z obrazka.
7 + 0 =
Rozwiąż proszę powyższe zadanie matematyczne i wprowadź wynik.